In het jaar 1949 staken een paar Esschenaren de koppen bij elkaar en besloten tot de oprichting van ‘Bloas en pieplust’, de voorloper van fanfare St. Willibrordus. Enkele jaren later werd de drumband opgericht. De fanfare telde in die tijd zo’n twintig leden. Evenals tegenwoordig kwamen zij ook toen één keer per week bij elkaar om samen te repeteren. Gedurende de afgelopen 60 jaren is er veel veranderd. Fanfare en drumband zijn samengevoegd tot één vereniging met in totaal zo’n 75 leden. In die beginjaren bestond de fanfare uitsluitend uit mannelijke leden. Zij droegen tijdens optredens hun zondagse pak. De meeste uitvoeringen vonden plaats op de kiosk op het kermisterrein. De keurige kostuums van weleer zijn vervangen door fraai uniformen en de huidige vereniging telt net zoveel vrouwen als mannen. In de afgelopen 60 jaar hebben verschillende dirigenten en instructeurs het stokje gezwaaid. Enkele namen van dirigenten uit het recente verleden zijn: Van den Braak, Schenkelaars en Adema. Bij de slagwerkgroep komen we de namen tegen van onder andere: Kluitmans en Pije. Bijna legendarisch zijn de verschillende jubileafeesten in de tent op de markt. In de loop van haar bestaan is de vereniging gegroeid, zowel muzikaal als organisatorisch. "fanfare St. Willibrordus" is veranderd in "Muziekveriniging St. Willibrordus". Naast een bestuur kent de vereniging verschillende commissies die zich bezighouden met activiteiten op deelterreinen. Een de activiteitenkalender van de vereniging is in de loop van haar bestaan sterk gegroeid. Bekende concerten zijn het voorjaarsconcert, het buitenconcert en het winterconcert. Daarnaast zijn de leden van de vereniging echter ook actief met allerlei niet muzikale activiteiten. Deze activiteiten dienen om de financiële positie te versterken en om de band binnen de vereniging te versterken. Mede dankzij deze ontwikkelingen is Muziekvereniging St. Willibrordus uitgegroeid tot een bruisende en bloeiende vereniging.